Αποδράσεις στις πλαγιές του Ουτσ-μπουνάρ (3 πηγές)
Την δεκαετία του 60 έχει τραβηχτεί η φωτογραφία αυτή, σε ανάμνηση μιας εκδρομής με γείτονες της οδού Σίνη Κοντογούρη και Γρεβενών. Η διασκέδαση των νέων της εποχής αυτής ήταν οι αποδράσεις στο όμορφο βουνό μας, τον «πνεύμονα» αυτό της πόλης μας, το οποίο τώρα οι νέοι μας δεν το επισκέπτονται και προτιμούν τις καφετέριες. Πόσο λάθος κάνουν!
Οι εικονιζόμενοι είναι:
Α΄σειρά κάτω: η Γιωργάκη Ζαχαρούλα, η κυρία Καρόζη, η Καλλιόπη Γιωργάκη, άγνωστος, η Ερμιόνη Πέπη.
Β’ σειρά: κάτω από την ομπρέλα, μία άγνωστη και η Ξανθίππη Δίσνιτσα.
Γ’ σειρά: Ζήσης Γιωργάκης, Πηνελόπη Χρυσοχοΐδου, Μαίρη Δίσνιτσα, Ηρώ Γιωργάκη, Τάκος Καρόζης, Θεόδωρος Πέπης.
Πρόκειται για μια όμορφη ανάμνηση από την εποχή της φτώχειας, αλλά με πρόσωπα γεμάτα χαμόγελα.
(Σημείωση: Το κείμενο και την φωτογραφία μάς τα παραχώρησε μια παλιά Φλωρινιώτισσα, κάτοικος τότε και σήμερα της οδού Γρεβενών.
Την ευχαριστούμε.
Από τις παιδικές μου αναμνήσεις. Καλοκαίρι (συνήθως Αύγουστο, μετά τα μπάνια του Ιουλίου!)
Στο ΟΥΤΣΜΠΟΥΝΑΡ ή ΓΙΟΥΤΣΜΠΟΥΝΑΡ (είναι το βουνό με τον Σταυρό του Καντιώτη). Συνηθίζαμε κάθε Κυριακή να πηγαίνουμε εκδρομή με ΤΑ ΠΟΔΙΑ μέχρι πάνω στην κορυφή, όπου βρίσκεται μια βρύση με ποτίστρα. Η μητέρα μου ετοίμαζε από το Σάββατο μια μοσχαροκεφαλή, με σκόρδα φυτευτά, που την τύλιγε σε λαδόκολλα και την πηγαίναμε το βράδυ στον φούρνο. Σιγοψήνονταν όλη την νύκτα στον σβηστό φούρνο. Το πρωί, πέρναμε την μοσχαροκεφαλή, πολλά άλλα φαγητά, τα μοιραζόμασταν ο καθένας και ανεβαίναμε από τα μονοπάτια που υπάρχουν μέχρι το ξέφωτο της κορυφής με την βρύση. Στην ποτίστρα, μόλις βάζαμε τα καρπούζια (ναι! τα κουβαλούσαμε με τα χέρια!) έσκαζαν από το κρύο νερό! Εκεί, όλη την ημέρα παίζαμε και τρώγαμε και επιστρέφαμε μόλις σκοτείνιαζε!
Αναμνήσεις, ωραίες και έντονες!!!
Υ.Γ. Η οικογένεια Γεωργάκη είναι συγγενείς μου. Τους ευχαριστώ για την φιλοξενία και τα ωραία καλοκαίρια με τις τόσο έντονες αναμνήσεις!