Φλωρινιώτες στην ταβέρνα του «Δίσνιτσα» το 1953
Η Φλωρινιώτικη ταβέρνα, αποτελούσε και αποτελεί για πολλούς Φλωρινιώτες ένα καλό στέκι για συντροφιά, για «ακαδημαϊκή» κουβέντα, για οινοποσία ή ουζοποσία ή και για τσιπουροποσία, για λίγο διακριτικό τραγούδι και αν υπάρχει και κιθαρίτσα, τότε θα ήταν ακόμα καλύτερα. Μια από τις καλύτερες προπολεμικές αλλά και μεταπολεμικές ταβέρνες της παλαιότερης εποχής και φημισμένη, ήταν, όπως λένε οι παλαιότεροι, η ταβέρνα του Λεωνίδα Δίσνιτσα. Βρίσκονταν επί πολλά χρόνια στην οδό Παύλου Μελά, όπου σήμερα είναι ο πεζόδρομος και πιο συγκεκριμένα στην οικοδομή Βαγουρδή, όπου σήμερα στεγάζεται το ζαχαροπλαστείο Δάφκου.
Αργότερα η ταβέρνα μεταφέρθηκε στην πλατεία Μόδη, με ταβερνιάρισσα την πασίγνωστη για την νοστιμιά της γεμιστής σπλήνας, αξέχαστη χήρα Βαγγελή Γαϊτάνη – Δίσνιτσα.
Η φωτογραφία μας μάς παραπέμπει στο έτος 1953 και οι εικονιζόμενοι να απολαμβάνουν το κρασάκι τους και τους νόστιμες μεζέδες της φημισμένης ταβέρνας Δίσνιτσα «Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ», υπό το βλέμμα του επίσης ταβερνιάρη Κίτσου Μπακάλη, ο οποίος πρόθυμα εξυπηρετούσε τους θαμώνες της ταβέρνας και αργότερα στην δική του ταβέρνα.
Στην φωτογραφία μας αναγνωρίσαμε, από αριστερά: Πλάτων Πηλείδης, Κώστας Ζήκος, του οποίου η αδελφή Ελένη Ζήκου – Δουβαντζή μας παρεχώρησε ευγενώς την φωτογραφία και την ευχαριστούμε, Θωμάς Μούλης, Περικλής Μούσιας, Ηλίας Βυζάντης, Βαγγέλης Μπάρας. Σε πρώτο πλάνο προφίλ ο Γιώργος Χατζητάσης και ο με την πλάτη συμμετέχων στο συμπόσιο, μας είναι άγνωστος.
Ο αγαπητός Θανάσης Βογιατζής με μήνυμά του συμπληρώνει:
Αγαπητέ φίλε Σπύρο και πάλι μας συγκίνησες με την ανάρτηση της θαυμάσιας αυτής φωτογραφίας, στην πολύτιμη και μοναδική για την παλιά Φλώρινα ιστοσελίδα σου florinapast, τόσων πολλών αξιόλογων παλιών καλών Φλωρινιωτών, που έχουν φύγει όλοι τους από την ζωή, τους περισσότερους από τους οποίους γνώριζα προσωπικά, θα ήθελα δε να μου επιτρέψεις να προσθέσω και εγώ μερικά στοιχεία στα σχόλια των συμπολιτών μας.
Το παιδάκι που βλέπουμε πάνω από τον καλό μου φίλο, μακαρίτη εδώ και χρόνια, Βαγγέλη Μπάρα, στο παράθυρο της κουζίνας της περίφημης ανά το Πανελλήνιο ταβέρνας Δίσνιτσα «Η Ωραία Ελλάς», με την θαυμάσια γεμιστή σπλήνα και άλλους εκλεκτούς μεζέδες, είναι ο κατά λίγα χρόνια μεγαλύτερός μου αξέχαστος παιδικός φίλος και, τότε, γείτονάς μου Ναούμης Δίσνιτσας (1944-2001), γιός του ιδιοκτήτη της ταβέρνας Λεωνίδα Δίσνιτσα.
Αριστερά από τον Ναούμη, η μητέρα του που ψήνει στην σχάρα, η γνωστή στους παλιούς Φλωρινιώτες χήρα κυρία Βαγγελή (1912-1992), το γένος Γαϊτάνη, παιδική φίλη του πατέρα μου από την δεκαετία του 1920, η οποία φορούσε μαύρα, όπως και μέχρι το τέλος της ζωής της, επειδή εκείνη την χρονιά που ελήφθη η φωτογραφία (1953), είχε φύγει από την ζωή ο σύζυγός της Λεωνίδας, τον οποίο αν και πολύ μικρός τότε, θυμάμαι αμυδρά.
Μετά τον θάνατο του Λεωνίδα, την διεύθυνση της ταβέρνας ανέλαβε για πολλά χρόνια η Βαγγελή και αργότερα μέχρι και λίγα χρόνια πριν τον θάνατό του ο Ναούμης.
Γκαρσόν εκτός από τον Χρήστο (Κίτσο) Μπακάλη, ήταν από την εποχή του Λεωνίδα και για πολλές δεκαετίες, μέχρι το κλείσιμο της ταβέρνας και ο καλός μου φίλος και γείτονας Σταύρος Γαϊτάνης (1924-2014), πρώτος εξάδελφος της Βαγγελής, που εκτός από εξαίρετος επαγγελματίας και με ειδίκευση στην γεμιστή σπλήνα, ήταν και ένας από τους καλλίτερους βαρύτονους της χορωδίας του ιστορικού Συλλόγου της πόλης μας «Ο Αριστοτέλης», από την ίδρυσή του το 1941 μέχρι και τον θάνατό του, δηλαδή για 70 και πλέον χρόνια, συχνά δε τον είχαμε στην παρέα μας με τις κιθάρες.
Δυστυχώς με τον θάνατο του Ναούμη, έκλεισε η παραδοσιακή και εμβληματική αυτή ταβέρνα, το σήμα κατατεθέν για πολλές δεκαετίες στην Φλώρινα. –
Με εξαιρετική εκτίμηση
Θανάσης Βογιατζής
Φλώρινα 31-12-2025
Διαβάστε επίσης το άρθρο της Έρης Βαγουρδή: Η ταβέρνα της «Χήρας» στη Φλώρινα
